در زندگی خبرنگاری روزهایی هست که فراموش نمی شود. گاهی خاطره ها چیزهای مزخرفی هستند. وقتی مستند نرگس را می ساختیم که حکایت پردرد بچه های سوخته روستایی دور بود، متوجه شدیم که با گذشت چند سال هنوز دیه آنها را پرداخت نکرده اند.
تماس گرفتم با دفتر وزیر. با روابط عمومی. چند روز آنها ما را پیچاندند و ما به خود پیچیدیم. گفتند وزیر وقت ندارد و این برایم خیلی خنده دار بود. من می دانستم حتی آنهایی که سر پیچ جاده مدرسه جلوی ما را گرفتند که چرا اینجا آمدید و یکساعت و نیم نرگس و دوستانش را که امتحان هم داشتند معطل کردند از طبقه چهارم ساختمان سپهبد قرنی، ارشاد می شدند!
بالاخره قرار با وزیر جور شد. تا وارد اتاق مصاحبه شد گفت: “همین کارها را کردی که از فرانسه اخراجت کردند!”
کمی مکث کردم و لبخند زدم. گفتم خسته نباشید آقای وزیر… بازگفت:”برای چی نبش قبر می کنی؟!“.
دیدم ممکن است قاط بزند. زود میکروفن یقه ای را گرفتم دستم و رفتم روی پیراهنش نصب کنم. در همان حال گفتم: ” آقای وزیر اول اینکه سالها گذشته و شما اگر لااقل پیگیر دیه این دختر بچه ها بودید دیگر نیازی به این قایم موشک بازی نبود. گفتم باز هم در مدارس ما بخاری های نفتی هست و باز امکان فاجعه می رود”…
وزیر گفت:”دیه آنها بزودی پرداخت می شود”.گفت:” تمام بخاری های نفتی را جمع کردیم”. گفتم: تمام تمامشان را؟گفت:” بله”.
مصاحبه تمام شد..آقای وزیر بعد از پخش مستند واحد مرکزی خبر در مصاحبه با روزنامه همشهری گفت : کاری که آن مستند علیه آموزش و پرورش کرد صدای امریکا هم نکرد!!
گوشه همان روزنامه نوشتم :”من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف/تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد”.

بگذریم.آن مستند واحد مرکزی خبر که پخش شد یکی “نرگس”بود که شب زنگ زد و گفت” ممنونم عمو”.بعد دیه بچه ها هم پرداخت شد.این را تاثیر رسانه ملی و لطف خدا می دانم.
چند وقت بعد تصویری دیدم از همکارانم در شهرستان که باز بخاری نفتی در کلاس بود.این بار زنگ زدم به یکی از اطرافیان وزیر.گفتم اینها را جمع نکرده اید و نشانی دادم وگفتم :”باز ممکن است فاجعه ای از راه برسد.جمع کنید تا قبل از اینکه بچه های مردم به مشکل بخورند و سوژه شوید”.
آقای وزیر! نفهمیدم پیغامم را گرفتید یا نه.
الان هم من این یادداشت را چندین و چند روز بعد از این حادثه مدرسه شین آباد نوشتم .خواستم این موج بخوابد و اصلا به من ربطی ندارد شما باز می مانید بر صندلیتان یا نه .برخی ها طوری به صندلی هایشان چسبیده اند که گویی از روز اول با همین ها بدنیا آمده اند!
من فقط بعنوان یک خبرنگار می خواهم بدانم پیغام آن روز من رسیده یا نرسیده هنوز…؟

به نقل از سایت کامران نجف زاده